Tres amigo's II
Tussen het lezen (drie boeken in zes dagen: De aanslag, 
Van het westelijk front geen nieuws en Het diner), het lesgeven (‘Nog één opmerking en je staat in de hoek’) en het schrijven door (‘Vlak voor een rotonde remde ik af. Sierlijk ging ik er om heen, blij dat ik weer eens in een bocht lag. Ik schakelde op naar de derde versnelling toen ik hem zag liggen, langs de kant van de weg, roerloos, z’n bek wijd opengesperd. Ik stopte en liep behoedzaam op het beest af. Het was voor het eerst in mijn leven dat ik een krokodil in the wild zag. Zijn ogen waren gesloten, zijn staart lag in de vorm van een omgekeerd vraagteken. Hij was zeker een meter of drie lang en zou op elk ander moment een sissend geluid te horen hebben gegeven en me wellicht ook aangevallen hebben. Klappend met zijn kaken.
16 Nov '09 - 02:38 | Wow, 102 comments already
Tres amigo's
Het welkom was als vanouds – ik was een uur te laat. De hele ochtend had ik de binnenkomende 
vliegtuigen in de gaten gehouden. Vanuit La Paz komen er twee binnen, die van 12.15 en 13.15. Dat kon dus niet misgaan. De eerste had ik nooit gezien, dus togen Santiago en ik op ons gemakje met de bus naar het vliegveld. Daar waren alleen wat verwilderde indianen te zien. Geen 1.92 meter lange boom van een Kees Hoogkamer. Harry en Kees zaten al bij me thuis. Bijzonder weerzien, met mijn maatjes. Kees werkt hard en was afgevallen. Harry geen spat veranderd. Ze hadden een tas vol met boeken, drop, kleren (van mijn zus), cadeautjes voor Adri en Roxana en niet te vergeten mijn Herman Pan. De afgelopen vijf jaar heb ik nauwelijks kunnen lezen, dus je kunt je voorstellen dat ik nogal in mijn nopjes was Herman Brusselmans, Ernesto Hemingway, Herman Koch, Ryszard Kapuscinkski, Joris van Casteren (Lelystad)...
08 Nov '09 - 21:46 | Wow, thirteen comments already
Ploeteren in Puna
Maar de vijftien foto's die ik heb zijn mooi. Ja, zo crossen ze hier, in Bolivia. 
Spijkerbroek met gaten, afgetrapte schoenen, helm op (de nacht ervoor gebruikt als kotsbak) en het gas erop. De boys reden drie rondjes van zo'n zeven kilometer. Langer is niet aan te bevelen anders ontploffen die Jawa's. De meeste zijn zo'n veertig jaar oud. Maar brullen meiden. De dood of de gladiolen. Heb echt genoten. Ik kan er twee paginaatjes uitslepen voor Motor Magazine (leest dat blad!), als ik me concentreer op de Jawa's, want dit zie je toch niet veel, lijkt me zo. Niks voor jou Roy, zo'n Jawa-race? Volgend jaar gaan we weer crossen. Hoop dat ik dan ook van de partij ben. Dat zal die Boli's leren. Ben weer op pad geweest met maatje Coko, intussen mijn beste Boliviaanse maatje. Gozer heeft veel talenten. Hij kreeg de microfoon in zijn handen gedrukt en kletste de hele dag aan elkaar. Ik heb ook verslag gedaan, en deed dat in overvalst Amsterdams. Raken die Boli's helemaal in de war - geinig. Coko wil ik zeker als mijn rechterhand als ik hier ooit nog eens een motorbedrijf wil starten. Ik speel erg met de gedachte om avontuurlijke motorreizen te organiseren. Twijfel erg over de motorfietesen. XR-en wordt me aan alle kanten afgeraden. Dat komt me goed uit, want ze zijn hier niet te betalen. Maar goed we dwalen af.
16 Jul '09 - 22:07 | Wow, 211 comments already
Mis changos
En voor hen doen we het dus allemaal, meiden. 
Het briljant grappige jochie op de pot is nou Santiago. Morgen is de tweeling op de kop af een half jaar oud. Ze zijn wat voorlijk. Santo kruipt in zijn eentje op de pot als hij merkt dat er een drolletje in de weg zit. Dat zijn moeder naast hem zit is meer voor de show. Zien jullie Roxana ook eens. En dit is mijn andere clown, Sebastian. Wat een verschil zit er tussen de twee. Het enige geluid dat uit Sebastians keel komt is een lach. Ventje lacht de hele dag. Heeft-ie kennelijk van zijn vader. Dat is ook zo'n Vrolijke Frans. Santiago lacht en huilt de hele dag. Hij is al twee keer ziek geweest (pruttelend maagje en ontstoken keeltje) en kent inmiddels de klappen van de zweep, mijn princepito. Sebastian liep in zijn eentje door de tuin. Schopte hier en daar tegen een bal aan, trok de kat van de buren aan zijn staart, sprong in de vijver om met de visjes te spelen en dacht toen: ´Ik ga er eens bij zitten.´ En steeds in de gaten hebben dat er een fotograaf in de buurt is. Mannetjes hebben hun pr goed voor elkaar, net als Pa. We gaan nog veel van deze changitos horen, meiden. En nu op naar de mijn. We gaan volgende week.
17 Apr '09 - 02:30 | Wow, 144 comments already
De zilvervloot
Het afgelopen weekeinde weer zo'n reddeloos avontuur achter de rug. Samen met Coco, mijn beste Boliviaanse maatje, Dario, Melvin (re) en Fabio (li) weer met de motor op pad geweest. Dit keer naar een geheime lokatie. Coco's vader, don Coco, is verschillende keren benaderd door een campesino die een zilver en zinkmijn heeft blootgelegd en op zoek is naar socios, mede-investeerders. Dat worden wij dus. Het eerste bezoek was een verkennende. We dachten zo even met de motorfietsen de mijn binnen te kunnen vlammen. Dat viel even tegen. De mijn ligt in een vallei, ingesloten door een vierduizend meter hoge cordillera, in een of ander dorp in Bolivia dat is blijven steken in de zeventiende eeuw, tussen de nul en de vierduizend kilometer rijden van Sucre. Net achter het boompje ligt de berg met de mijn, die door de dorpelingen De Vier Tieten wordt genoemd. 'Krijg nou tieten, amigo's,' zei ik. 'Dat zijn geen quatro tetas, maar het gezicht van een rustende indiaan.' En even was het stil. Muisstil. Toen zei het dorp. 'Don Pablo, je hebt helemaal gelijk: het is een rustende indiaan.' Afijn, in de neus van de indiaan ligt dus de mijn, vol met zilver en zink, en waarschijnlijk zelfs goud.
15 Apr '09 - 02:45 | Wow, eleven comments already
Peer vertelt
En we pikken het verhaal van mijn goede vriend Peermans weer op in La Paz
We blijven nog ´n dagje in La Paz. 
Even bijkomen van de rit over de Alti Plano. Het voorval met die bus komt regelmatig ter sprake. Paul zegt dat hij zoiets nog nooit heeft meegemaakt, terwijl ie toch de nodige kilometers achter de rug heeft. Door zijn alerte reageren én zijn ervaring heeft ie ´n tragedie weten te voorkomen. Dan merk je ook, hoe kwetsbaar je bent op een motorfiets. Van de andere kant: als we met de auto waren geweest, hadden we geen schijn van kans gehad dit te overleven. Overigens wel lekker hoor. Zo´n dagje rondhangen in La Paz. Vrienden en bekenden ontmoeten en genoeg te doen om de dag voorbij te laten vliegen. ´s-Avonds even ´n biertje gaan drinken in Mongos. Een grote tent met diverse ruimtes en vooral een goeie vibe. Door de muziekkeuze wordt er veel gedanst. Ook op de tafels. Er hangt een goede sfeer en je raakt daardoor gemakkelijk in contact met andere bezoekers.
01:35 | Ha, one comment already
Hehe, filmpje over Che, in twee delen
23 Mar '09 - 21:19 | Wow, 67 comments already
Us Peer vertelt
Guys, Peerke neemt het even over van me. Wat foto's volgen later.
Helaas. Door ´n kleine miscommunicatie had ik de Ruta del Ché gemist. Achteraf gezien moest het gewoon zo zijn. Wellicht had ik het grootste deel van de route moeten lopen, ipv bij Hermano Paulus achterop de fiets. Het was afzien geweest voor de boys. Totaal afgepijgerd (maar voldaan) zag ik ze zaterdagavond El Florín binnenkomen. Krijg nu dus een herkansing. Voor mij de eerste keer in m´n leven achterop een fiets met hulpbron. Heel luxe over geasfalteerde wegen: retourtje Peru. Bij Paul´s huis aangekomen zag ik twee motorfietsen geparkeerd voor de deur staan. Die waren van Melvin en Coco, de voorzitter en vice-voorzitter van de Motoqueros Legendarios de Sucre. Kwamen ons goeie reis wensen en zouden ´n stukje met ons oprijden. Coco zelfs tot aan Yotalla, het eerstvolgende dorp richting Potosí.
09 Mar '09 - 02:15 | Wow, 57 comments already
