Amerikanen 3 & 4 (Sorry Dutch entry)

Ik was onderweg naar Fairbanks (Alaska) en begon hem behoorlijk te knijpen, Luc. Voor mijn gevoel was de tank zo goed als leeg en benzinepompen – ho maar. Zag me zelf kamperen in de wildernis, omringd door beren en weet ik wat voor tuig allemaal. Had een berenfobie, ongelogen. Durfde nauwelijks van mijn motor te stappen, zelfs niet om een foto te maken, zelfs niet om te pissen. Mijn rechterschouder gloeide. Ik kneep te hard in het stuur, puur van de stress. Het was mijn allereerste rit en werd overvallen door de stilte, de rust, de eenzaamheid. Waarom had ik geen extra jerrycan meegenomen? En ze hadden me nog gewaarschuwd; benzine is schaars. Pues, mijn koninkrijk voor een benzinepomp. En vlak voor een fatale zenuwinzinking zag ik in de verte een enorme iglo en verrek een benzinepomp. Op een briefje las ik het volgende: ‘We zijn gesloten. Volgende week zijn we er weer. Sorry voor het ongemak.’ Ik stortte ter aarde en begon hysterisch om mijn lieve moeder te krijsen. ‘De beren krijgen me nu te pakken. Waarom moet ik zo’n afschuwelijke dood sterven.’ Zoals je weet, beste Luc leef ik nog steeds en dat heb ik aan Budd Nettleton te danken. Het is een metaforisch verhaaltje, zoals je zult begrijpen Luc. Afijn:

Amerikanen – Budd Nettleton

Parks Highway – De benzinepomp bij mijlpaal 189 aan de Parks Highway 350 kilometer ten noorden van Anchorage is gesloten, terwijl de nood voor benzine hoog is. Even verderop luieren Jay en Chris Holmberg en Budd Nettleton in de zon voor hun Recreation Vehikels (RV’s). ‘Maak je geen zorgen. Je kunt van ons benzine krijgen’, zegt Budd (53) en hij schenkt de tank gratis vol. Het drietal werkt vijf kilometer verderop landinwaarts in de Golden Zone goudmijn die in 1907 door de gebroeders Wells is ontdekt. De werkzaamheden worden voorlopig nog belet door een dik pak sneeuw die de weg onbegaanbaar maakt voor de trucks met noodzakelijke boormaterialen. ‘We zijn al twaalf dagen met de sneeuwschuivers in de weer’, zegt Jay (63). ‘Van ‘s morgens zes tot ’s avonds zes. Na het werk genieten we van de zon.’ Jay, Chris (‘Ik ben een volbloed Eskimo’) en Budd zijn al jaren bevriend. De komende drie maanden worden besteed aan intensieve proefboringen. ‘De goudwinning is een prachtig leven: drie maanden hard werken en de rest van het jaar alleen maar bier drinken en oesters eten’, grapt Jay. Op een quad, een vierwielig terreinvehikel, ligt open en bloot een enorm jachtgeweer in Nederland hooguit te zien in spannende actiefilms. ‘Twaalfschots’, zegt Budd achteloos. ‘Heb je hier wel nodig. Het is lente en de rivieren zitten vol met zalm. We hebben vandaag drie grizzly’s gezien.’ Na het werk bij de goudmijn keert het drietal op de quads weer terug naar de RV’s. ’s Avonds een kaartje leggen, biertje drinken en televisie kijken. De satellietverbinding zorgt voor een enorm aanbod. Jay kijkt graag naar Fox News met zijn veelbesproken host Bill O’Reilly. ’Hij zegt tenminste waar het op staat.’ Budd luistert liever naar de stilte. ‘Het is hier zo stil dat je metaal kon horen roesten en sneeuw kan horen smelten.’
Een maand later. Bij toeval weer een ontmoeting met Budd, maar nu bij een benzinepomp bij Mentasta, richting de Canadese grens. Budd, zijn armen zitten onder de muggenbeten, heeft de goudwinning gelaten voor wat ze is. Met zijn vrienden Jay en Chris is hij gebrouilleerd. ‘Was geen succes met die twee. Jay heeft me belazerd. Hij betaalde me vijftienhonderd dollar minder dan we van tevoren hadden afgesproken. Ik wil best voor minder werken. Maar niet achteraf.’ Brommend: ‘Zo ga je niet met vrienden om. Nee, die goudwinning is lang niet zo winstgevend als Jay schetste. Ik sta zelfs in de min: een twintig jaar oude vriendschap naar de knoppen en geen klap verdiend.’

Dit verhaaltje werd u aangeboden door het vernieuwde KRO Magazine.

Ik had de keuze uit wel twintig fruitstalletjes, maar stopte voor die van José Romero Jarero. Ik had trek in een kokosnoot. Ik raakte aan de praat met José en al gauw had ik met hem te doen. Hij had liefdesverdriet en vroeg mij wat te doen met de brieven die hij voor zijn geliefde had geschreven. Opsturen of niet? Die brieven schrijf je voor jezelf, zei ik en hij knikte instemmend. Liefdesverdriet - hm het was al weer een tijdje geleden dat mijn hart in puin lag en prijsde me gelukkig dat de boel goed functioneerde. Ik kon niet vermoeden ik vier maanden later met de zelfde doffe blik uit mijn ogen keek als José. Afijn:

Amerikanen – José Romero Jarero

El Tizate – ‘Ik drink niet, ik rook niet en ik gebruik geen drugs’, zegt José Romero Jarero (19) zonder dat naar zijn leefgewoonten wordt gevraagd. Hij schudt handig een kaartspel door elkaar. Dan wijzend naar een houten doosje: ‘Heb je zin in een potje schaak?’ Het heeft er alle schijn van dat José wel wat afleiding kan gebruiken.
Hij opende vijf minuten geleden voor zijn gast met een machete geroutineerd een kokosnoot die op een hoop voor de fruitstal van zijn vader liggen. Aan de Mexico 15, een niet ongevaarlijke een eeuwig durende tweebaansweg, vindt de reiziger een overvloed aan met papaja’s, bananen, kokosnoten en meloenen beladen fruitstalletjes. José heeft een opmerkelijk breekbare stem. Niet passend bij zijn stoere en jeugdige verschijning. ‘Kun je Spaans lezen’, vraagt hij ineens. En hij schuift een schrift van A3-formaat naar de rand van de tafel. Zes vellen zijn aan weerszijden met kleine letter helemaal volgeschreven. Na vijf zinnen is het duidelijk: hier zit iemand met een gebroken hart. ‘Duele mucho’ (doet zeer), zegt hij wijzend naar zijn borst. ‘Mijn vriendin hield niet meer van me en heeft het drie weken geleden uitgemaakt. Sindsdien voel ik me ellendig, alleen. Ik slaap slecht, eet slecht, denk de hele dag na en haal haar continu voor de geest.’ Diep zuchtend: ‘Ik begrijp er niets meer van.’ Acht maanden lang trokken hij en Liliana met elkaar op. Voorzichtig spraken ze over een huwelijk, maar zagen tegelijkertijd de economische beperkingen: beiden studeren nog. Tja, het leven lachte José toe, tot drie weken geleden. ‘Zal ik de brieven opsturen, of toch maar niet? En nee, ik heb Liliana niet meer gesproken. Ja, wel een paar keer op de universiteit gezien. Dan draait ze haar hoofd van me af. Dat doet zeer.’ Vragen naar de televisiebeleving van José lijkt wat ongepast, maar hij voelt zich zo belabberd dat hij op elke vraag antwoord geeft, al is het maar om een minuutje te doden. ‘Och ja, als ik me verveel, kijk ik tv. Vechtfilms zijn oké. Maar ik schrijf of studeer liever.’ Zijn toekomst? Hij leert voor chef-kok. Daarna wil hij zich richten op een studie farmacie. ‘Dan kan ik nieuwe medicijnen ontwikkelen om de mensen te helpen. Weet je, al je dromen kunnen waarheid worden als je maar je best doet om ze te verwezenlijken.’ José kent inmiddels de beperkingen van zijn laatste zin.

En ook dit verhaaltje werd u aangeboden door het vernieuwde KRO Magazine

Promote Paul: Mail to a friend | Post to del.icio.us | Digg! | Translate Dutch to English