Maurice Selling & Parijs-Dakar

Maurice Selling, een vriend van me uit het motorwereldje, rijdt zich op dit moment hoogst waarschijnlijk het snot voor de ogen in de rally Parijs-Dakar, op afstand de meest uitdagend proef voor mensch & machine. Dat wilde hij al zijn hele leven, ploeteren in de zandbak, zichzelf tegen komen, de eenzaamheid van de woestijn, uitgerafeld van vermoeidheid de tent in kruipen, donderend op zijn Suzuki. De definitie van het woord ´held´ heb ik even niet paraat. Meestal zijn het mensen die zonder nadenken zichzelf onderscheiden, op wat voor manier dan ook. Maurice (41) is een zeer begenadigd endurorijder en geen zandheuvel is te hoog voor hem. Maar toch: Parijs-Dakar. Met 150 km/u driftend over een onbestemd stoffig pad met scherpe keien, kokend in je motorpak, helemaal alleen en dat veertien dagen achtereen. Hij doet op het moment wat hem het meeste vreugde biedt en zijn motorzaak in Amsterdam moet er een paar weken aan geloven. Alleen al daarom is hij mijn held. Jazeker ben trots op ´m. Wou dat ik z´n budget had. Mijn eigen rally heeft al een paar maanden het karakter van koddige omloop. Zit weinig schot in de zaak en dat is mooi. Heb je ook lef voor nodig om de boel drastisch om te gooien. Kerst en Oud & Nieuw op het strand doorgebracht. Zoals bekend eerst op Rocka Blanca. Nu zijn we neergestreken in Zipolite. Ben hier 17 jaar geleden voor het laatst geweest. Twee restaurantjes, wat cabañas en dat was het. Het strand is nu volgebouwd, maar het is nog altijd zeer goed relaxen hier. Gisteren zagen Melanie en ik vanuit de hangmat walvissen voorbij golven.

Zapatistas
Morgen (waarschijnlijk is dat dinsdag, ben de tel nu al kwijtgeraakt, terwijl het jaar slechts een paar dagen oud is), koers ik richting San Cristobal de las Casas, nabij de grens van Guatemala. Probeer in contact te komen met de Zapatistas, die halverwege jaren negentig de wapens oppakten en in Chiapas een bescheiden offensief openden. Aandacht voor de problematiek van de indianen in Chiapas, daar was het hen en hun charismatische leider Commandante Marcos om te doen. Komende juni zijn er verkiezingen in Mexico, voor de Zapatistas een uitgelezen mogelijkheid om wederom de aandacht op te eisen. Zit dus een actueel verhaal in. Mijn Spaans is inmiddels goed genoeg. Mijn geld raakt serieus op. Het gekke is, hoe minder in de pocket hoe rustiger ik word. Ik bedoel, zelfs de honden hier in Mexico hebben te eten dus waarom zou ik me zorgen maken. De reis kan alleen maar boeiender worden omdat ik inventiever moet worden. Rondkomen van 10 dollar per dag, je raakt er zomaar bedreven in.
Over Melanie: hot damn, wat een leuke inspirerende vrouw. Weet alles over energiebanen in het lichaam met als gevolg dat mijn lijf tintelt van mijn kleine linker teen tot aan mijn kruin en alles wat er tussen bungelt. Morgen nemen we afscheid. Met spijt. Evenwel, heb sterk het gevoel dat we elkaar vaker gaan zien.
Bedankt voor jullie reacties, de afgelopen acht maanden. Doet me altijd zeer veel deugd om jullie onzinverhaaltjes te lezen. Blijf dat vooral doen alsjeblieft. Heeft iemand Guzman de afgelopen maanden gezien? Begin me serieus zorgen te maken. Over 2006 wil ik het volgende kwijt - probeer te doen wat je het meest bij je past. Je zult verstelt staan van de beloning, geloof me.

Promote Paul: Mail to a friend | Post to del.icio.us | Digg! | Translate Dutch to English