Up in the air
Twee weken geleden hadden de Mannen hun hemeldoop. Vooral Sebastian had het leuk, daarboven. Hij dacht dat hij in de hemel was. De piloot moest er aan te pas komen om mijn ventje duidelijk te maken dat de vlucht over was. Hij vertikte het om het vliegtuig te verlaten. Zo schattig. En Santiago? Die wordt geen piloot, da's zeker. Had meer oog voor de stewardess, die hier voorbij loopt. We waren een weekje op vakantie in Santa Cruz, mijn favoriete stad in Bolivia. De Mannen moesten per se een kruiwagen, want daar zijn ze ook mee in de weer op de finca. Ik ben de lulligste niet, en kocht er twee. Ze zijn ook gek op trekkers. Het kan dus alle kanten op met ze. Santa Cruz, het is net of je in de States rond loopt, lijkt een beetje op Los Angeles, al moet je de zee erbij denken. En ja hoor, Ducati heeft inmiddels ook vaste grond gevonden in Bolivia. Had interesse in de 1198, maar schrok een beetje van de prijs: 38.000 dollar. Maar deze mag er ook zijn: 24.000 dollar. Mooie bak, Roy. Maar ik wil mijn Guzzi.
13 Oct '11 - 23:46 | Wow, 61 comments already
Amnestie voor de Guzzi
Mijn Guzzi heeft onlangs amnestie gekregen van de Boliviaanse regering. Ze krijgt dus een Boliviaans kentekenplaat. Die kan me gestolen worden, maar 't een en ander houdt wel in dat ik weer kan rijden, na twee jaar. Twee jaar, je leest het goed. Ben daar erg blij mee, zoals je begrijpt. De eerstvolgende rit staat gepland op 11 november. Dan rijden Coko, Melvin, ik en Ivan naar een groot Jawatreffen in Cochabamba. Wordt een spannende rit, want zal zo'n vijfhonderd kilometer over niet bestaande wegen rijden in een rookgordijn van Jawa-uitlaatgassen. Vooral die van Coko zet heel Bolivia in een blauwe, stinkende wolk. Heb er zin in. Geloof me, heb hemel en aarde bewogen om de Guzzi legaal te krijgen, tot aan de Nederlandse ambasade toe. Uiteindelijk had die lul van een Evo Morales zo'n medelijden met me dat hij 't me vergaf dat mijn Guzzi al twee jaar illegaal in dat armoedige land van hem doorbrengt. Dit doet me erg goed. Twee jaar zonder Guus is een lange tijd. Zit zelfs stiekem te denken aan een lange rit. Roxana gaat akkoord. Zit te denken aan Siberië - Regenvlietweg, daar woont Har. Wat dacht je daarvan? Morgen weer de realiteit, drie weken stront vegen op de finca. Inmiddels gaat het weer crescendo tussen Roxana en mij. Begrijp inmiddels dat een realtie zijn ups en downs heeft. De downs heb ik in Nederland nooit goed meegemaakt. Meestal was ik dan al weer met de noordezon vertrokken. Heb je het leuk gehad in Kenya, Roy? En beginnen jouw Mannetjes ook te kleppen Luc? Als ik een scheet laat, en dat zijn er nogal wat op een dag, dan roepen mijn Mannetjes in koor: COCHINO, viespeuk. Het Nederlands gaat ze nog niet zo goed af. Het enige woord dat ze kennen is 'maana', maan. Zucht, en ik doe zo mijn best.
11 Oct '11 - 04:53 | Wow, six comments already
