Geknipt en geschoren
Altijd lachen, zo'n eerste keer naar de kapper. 
Ik nam eerst plaats, om het voorbeeld te geven. Daarna klom Santiago zelfstandig in de stoel en zei: 'Links en rechts een beetje bijknippen, amigo. Maar handen af van mijn kuif.' En zo geschiedde. Hij kijkt precies als mij - beetje onbestemd, onwennig. Je ziet niet elke dag zo'n puntgaaf gezicht in de spiegel. Al moet ik zeggen dat ik er in de loop der jaren aan gewend ben geraakt. Toen moesten we Sebastian met vier man in de stoel hijsen. Hij schreeuwde moord en brand. Dacht dat zijn laatste uur was geslagen toen de schaar knipknip deed, maar kwam tot bedaren in mama's schoot. Ik haal ze nu helemaal niet meer uit elkaar. Dat gaat Luc ook overkomen (hier 'druk' bezig met het verkopen van inferieure keukens van Oost-Duitse makelij). Geen flauw idee wie Adonis is? Laat staan wie het andere ventje is. Momenteel zijn dit mijn grootste zorgen: wie is wie? Met andere woorden, ik heb weinig te klagen. Al heb ik wel met een buikgriep op bed gelegen. Mijn maag is na al de appelrondo's en gevulde koeken van Bakker Pompe (de beste bakker van De Zilk en omstreken) niet langer van staal.
20 May '10 - 20:13 | Wow, sixteen comments already
Overigens...
...waren dit mijn laatste indrukken van Nederland. 
Laatste ochtend met mijn Beppie wezen wandelen door het bos van baron Barnhard, niet ver van de ouderlijke woning. Had zijn grasveldje en kot nooit van dichtbij gezien, terwijl ik er honderden keren langsfietste als ik naar de Havo in Heemstede ging. Ben als een rustige chango vertrokken. Mijn tijd in Anal heeft me ook verbaasd, meiden. Geloof dat mijn zus gelijk heeft. Heb puur op mijn gevoel gevaren. Dacht werkelijk dat ik de meeste tijd in Adam zou doorbrengen, niet dus. Heb in mijn dorp De Zilk gezeten, en ben er nauwelijks uitgeweest. Moest even stoom afblazen. Mijn Bolikleren bleken ook niet bestand tegen de snijdende kou. Heb bijna het loodje gelegd, van de kou wel te verstaan, ongelogen. Pa's hoekje op de bank bleek de meest veilige plek. Heb tv gekeken tot ik er scheel van keek. Pa was ook zo`n infojunk. Maar mijn zusje Daan heeft geconstateerd dat ik veel beter tv kan kijken dan hij. Pa zou trots op me zijn. Helemaal als hij mijn changito`s had gezien, en mijn meisje, en mijn stiefdochter, Adri. Dat heb ik van mijn ouwe heer geleerd: dat je geen onderscheid maakt tussen een eigen en aangenomen kind. Betere levensles had hij me niet kunnen geven.
15 May '10 - 00:22 | Wow, fourteen comments already
Bless you all
Meiden, geloof dat ik aan het einde was van een cyclus. Op 2 mei 2005 sprong ik op mijn Guzzi - ging even een blokje om. 
Vijf jaar en vier dagen later ging ik weer op pad, met dit verschil dat ik wist waar de reis zou eindigen. Geloof me, diepe zucht toen het vliegtuig landde in Sucre, mi tierra. Het voelde echt als thuiskomen. Geen geklaag meer over een rammelende maag en uitvallende kiezen. Mijn ouwe heer heeft goed voor ons gezorgd. Voorheen was ik slechts aan het dromen, al was het maar om mijn hersenen aan de gang te houden, om niet helemaal door te draaien. Nu kunnen we plannen maken, aan een toekomst werken voor de Mannetjes. Alles voor de Mannetjes. De drie maanden in Nederland zijn ondanks het overlijden van mijn Pa als een droom voor me geweest, al heb ik ogenschijnlijk weinig ondernomen, maar schijn bedriegt. Over die cyclus. Voor mijn gevoel was ik al ver over de houdbaarheidsdatum heen. Maar we hebben het overleefd. Wij drieën hebben de proef doorstaan. Wat een scheet die Adri, en wat een heerlijke vrouw, mijn Roxana. Wat me oprecht geraakt heeft, is dat ik op een of andere manier altijd op jullie heb kunnen rekenen. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik overal in de wereld hele goed vrienden heb. Thanks and bless you all.
12 May '10 - 01:29 | Wow, thirteen comments already
