Mis changos
En voor hen doen we het dus allemaal, meiden. 
Het briljant grappige jochie op de pot is nou Santiago. Morgen is de tweeling op de kop af een half jaar oud. Ze zijn wat voorlijk. Santo kruipt in zijn eentje op de pot als hij merkt dat er een drolletje in de weg zit. Dat zijn moeder naast hem zit is meer voor de show. Zien jullie Roxana ook eens. En dit is mijn andere clown, Sebastian. Wat een verschil zit er tussen de twee. Het enige geluid dat uit Sebastians keel komt is een lach. Ventje lacht de hele dag. Heeft-ie kennelijk van zijn vader. Dat is ook zo'n Vrolijke Frans. Santiago lacht en huilt de hele dag. Hij is al twee keer ziek geweest (pruttelend maagje en ontstoken keeltje) en kent inmiddels de klappen van de zweep, mijn princepito. Sebastian liep in zijn eentje door de tuin. Schopte hier en daar tegen een bal aan, trok de kat van de buren aan zijn staart, sprong in de vijver om met de visjes te spelen en dacht toen: ´Ik ga er eens bij zitten.´ En steeds in de gaten hebben dat er een fotograaf in de buurt is. Mannetjes hebben hun pr goed voor elkaar, net als Pa. We gaan nog veel van deze changitos horen, meiden. En nu op naar de mijn. We gaan volgende week.
17 Apr '09 - 02:30 | Wow, 144 comments already
De zilvervloot
Het afgelopen weekeinde weer zo'n reddeloos avontuur achter de rug. Samen met Coco, mijn beste Boliviaanse maatje, Dario, Melvin (re) en Fabio (li) weer met de motor op pad geweest. Dit keer naar een geheime lokatie. Coco's vader, don Coco, is verschillende keren benaderd door een campesino die een zilver en zinkmijn heeft blootgelegd en op zoek is naar socios, mede-investeerders. Dat worden wij dus. Het eerste bezoek was een verkennende. We dachten zo even met de motorfietsen de mijn binnen te kunnen vlammen. Dat viel even tegen. De mijn ligt in een vallei, ingesloten door een vierduizend meter hoge cordillera, in een of ander dorp in Bolivia dat is blijven steken in de zeventiende eeuw, tussen de nul en de vierduizend kilometer rijden van Sucre. Net achter het boompje ligt de berg met de mijn, die door de dorpelingen De Vier Tieten wordt genoemd. 'Krijg nou tieten, amigo's,' zei ik. 'Dat zijn geen quatro tetas, maar het gezicht van een rustende indiaan.' En even was het stil. Muisstil. Toen zei het dorp. 'Don Pablo, je hebt helemaal gelijk: het is een rustende indiaan.' Afijn, in de neus van de indiaan ligt dus de mijn, vol met zilver en zink, en waarschijnlijk zelfs goud.
15 Apr '09 - 02:45 | Wow, eleven comments already
Peer vertelt
En we pikken het verhaal van mijn goede vriend Peermans weer op in La Paz
We blijven nog ´n dagje in La Paz. 
Even bijkomen van de rit over de Alti Plano. Het voorval met die bus komt regelmatig ter sprake. Paul zegt dat hij zoiets nog nooit heeft meegemaakt, terwijl ie toch de nodige kilometers achter de rug heeft. Door zijn alerte reageren én zijn ervaring heeft ie ´n tragedie weten te voorkomen. Dan merk je ook, hoe kwetsbaar je bent op een motorfiets. Van de andere kant: als we met de auto waren geweest, hadden we geen schijn van kans gehad dit te overleven. Overigens wel lekker hoor. Zo´n dagje rondhangen in La Paz. Vrienden en bekenden ontmoeten en genoeg te doen om de dag voorbij te laten vliegen. ´s-Avonds even ´n biertje gaan drinken in Mongos. Een grote tent met diverse ruimtes en vooral een goeie vibe. Door de muziekkeuze wordt er veel gedanst. Ook op de tafels. Er hangt een goede sfeer en je raakt daardoor gemakkelijk in contact met andere bezoekers.
01:35 | Ha, one comment already
