sneeuwwitje
Oké, om jullie geheugen nog even op te frissen: zo kwam Guus na drieënhalf jaar thuis. Ja da's even schrikken hè? Dat ze nog reed. Maar elk sprookje heeft een goed einde. Moet zeggen dat ik bijzonder onder de indruk ben van het werk dat mijn vriend Ivan heeft afgeleverd in zijn rommelige werkplaats. Motor zou binnen twee weken klaar zijn. Zijn twee maanden geworden, maar dan heb je wel wat. Een Guzzi in concourstaat. Kan zo de showroom in bij Motortoer. Zijn goede werkers hier in Bolivia, als ze werken. Behalve het kleine deukje in de tank is de motor zo glad als een aal. Ben echt onder de indruk. Vandacht drie uur lang alleen maar zitten kijken naar mijn bike. Ik heb Guus al negen jaar in bezit. Nooit glimde ze. Je zult het niet geloven - die hele paintjob heeft me niet meer dan 130 euro gekost. Ivan rekende voor zijn werkzaam hebben 80 euro.
Heb 'm gefooid, want hij krijgt een kindje een dezer dagen. De verf betaal je dan zelf. Zitten hoge marges op meiden. Op de tast is je motor opknappen hier dertig keer goedkoper dan in Nederland. Morgen nog even de achterveer laten maken en dan op pad met de boys. Voor mijn 
Boliviaanse maatjes wordt dit hun eerste grote reis. Heb er zin in. Tentje, kampvuur, drank, meiden, stuff, en dan op weg naar het volgende avontuur. Maar niet zonder gevaar, zoals altijd. Vorig jaar was op de Ruta de Che sprake van hevige regenval. Nu rijden we besmet gebied binnen. In de staat Santa Cruz heerst een dengue epedimie. Vijftigduizend mensen zijn reeds besmet, twaalf overleden. Het is altijd feest in Bolivia. Uiteraard zal ik uitvoerig verslag geven van onze beslommeringen. Eerst dus naar La Higuera, dan carnaval vieren in Vallegrande en via een grote u keren we terug. We moeten vijf rivieren over, waarvan een er tricky is. Guus is dus in no time weer de oude.
19 Feb '09 - 02:27 | Wow, 41 comments already
