Life & times van Peppie & Kokkie
Het is inderdaad schijten, ademhalen, slapen en aan de tiet hangen, Luc. Gisteren hadden Peppie & Kokkie hun 
eerste traumatische ervaring - toen ze alleen met pa (ik) waren. Roxana wilde een luchtje scheppen met haar moeder. Peppie & Kokkie hadden net gegeten en lagen in diepe slaap. 'Als ze wakker worden,' zei ze, 'schud je een beetje met ze en ze dommelen zo weer in slaap.' Beetje schudden, dat is wel aan mij toevertrouwd. Roxana was nog niet weg of ze begonnen toch een partij te blerren, alsof de hemel bovenop ze was gevallen. Tja, en dan zijn twee kids een hoop. Ik schudde een beetje met de ene todat hij (inderdaad) in slaap viel en pakte de andere op. Die viel in slaap, waarop zijn broertje begon te krijsen. Uren lang was ik zo aan het goochelen met die twee. Zelfs geheel op eigen initiatief een luier verschoond, babymelk geprepareerd en zelf toegediend. Ze trokken hun neus ervoor op. Intussen schreeuwde ze hun longen uit hun lijf. Zo erg dat ik me zorgen maakte over hun stembandjes. Afijn, wat ik ook probeerde, niets hielp. Ik schaamde me dood. De buren moesten wel gedacht hebben dat Peppie & Kokkie ernstig werden mishandeld. Het tegendeel was 't geval.
29 Oct '08 - 18:06 | Wow, 85 comments already
Een mooie dag in oktober
En zo kwam toch alles goed. Ben officieel niet langer alleen, meiden. 
Wat grappig. Wordt continu gewaarschuwd voor de ´storm´ die op me afkomt. Roxana heeft twee Zenmeestertjes ter wereld gebracht. Ze geven geen kick. Met de boys gaat `t crescendo. Onderzoekjes achter de rug gehad en alles doet ´t. Sombrero af voor Roxana. Begrijp het gezucht en gesteun van de afgelopen 8,5 maand. Zal ze netjes opvoeden. Vermoed dat we een hoop lol gaan beleven met zijn zevenen (Guus, Roxana, Adriana, Mysterio, de Boys en ik). We hebben er even voor moeten lijden, maar alles loopt hoe dan ook volgens plan. Nou ik nog mijn kindje baren. Hieronder nog wat impressies.
19 Oct '08 - 20:01 | Wow, 83 comments already
Het zijn de weeën...
...daarom voel ik me zo raar. Twee dagen geleden kreeg ik vanuit 
het niets toch een partij pijn in mijn kop, slappe knieën en een zere rug. Heb een wedje gelegd: Adriana zegt vrijdag, ik dinsdag en Roxana heeft het zelfs over vandaag (zaterdag). Spannend man. Moet zeggen dat ik het gewacht behoorlijk zat begin te worden. Wil weten waarom ik in dit achterlijke land ben. Ik voorspel dat een president van het land gaat worden. Het land kan wel een nieuw elan gebruiken. De ander treedt in de voetsporen van zijn vader of wordt homo. Ik vind alles best, zolang ze maar gezond ter wereld komen. Heb alvast voor security gezorgd en mochten ladrones langs Mys komen dan stuiten ze op mij. Tja, en dan zijn de rapen toch echt gaar. Ik houd jullie uiteraard op de hoogte over the event of the century.
PS Pieters boek Veertig Dagen ligt nog niet in de winkel of het is al een bestseller. Nu al in de herdruk en de rechten zijn voor veel geld aan Duitsland verkocht: Veertig Dagen. Hoe schrijf je weeën ook weer?
12 Oct '08 - 01:57 | Wow, 55 comments already
