Hooray, the party is over
Yesterday I arrived at Buenos Aires, the absolute end of the travels. And the funny thing is that I'm not that depressed. 
It feels good to finish things. The Guzzi ran awsome the last 3200 k's. This week I will be introduced to a Guzzi-mechanic who works for the police force. The police here rides on Guzzi's. I will leave the bike in BA for three months. I will come back to pick her up and drive her to Bolivia. Meanwhile I can figure out how to deal with the customs and stuff. At the moment I have too many serious things on my mind. I talked to the Guzzi. Although she will feel a bit lonely she agrees with the temporary seperation. 'Paul you know what's best for me.' And I do. I had an awsome time the last three years. Best part of my life. I got more than I ever could expect. So guys, don't be afraid, sell your houses, saddle up your bikes and drive to the horizon and way beyond. You will be surprised what you get back in return. You'll feel that you're protected. It's your go now. Have fun. And if you pass by in Sucre you'll have a place to stay. Well if you can stand the sound of two little hysteric babies, shiting all over the place. It will be my turn to listen to your stories. Go for it. Deep down everyone is a biker, you see.
26 Apr '08 - 22:17 | Wow, 37 comments already
Hoe de blaadjes vallen en honden dood gaan
635 Euro voor Ñanta. Word ik toch een beetje chagrijnig van, terwijl het filmpje 2000 keer is bekeken. 
Voor een dubbeltje op de eerste rang, u allen. Toch zijn 't 635 euro en er komt op zijn minst nog 500 aan. Dat weet ik. En alle kleine beetjes helpen, bla bla bla. Erelid dus. Schijnt toch te helpen, een beetje wild om je heen slaan. En op Lia's trouwdag komt Linda even gedag zeggen. Geloof dat ik sta voor een beetje betovering. Is dat zo? Roxana ligt knetter depressief de dagen af te tellen. Ze wacht op haar Prins. 'T Kleine Prinsje op het Grote Witte Paard. En dan zal alles goed komen. Daar gaan we maar vanuit. Ben hier klaar. Uitgehijgd, emailtjes beantwoord en twee verhalen geschreven. Heb nauwelijks iets van Ushuaia gezien. Ik zie vanaf mijn heuvel hoe de bergtoppen op Chileens grondgebied witter kleuren, hoe de blaadjes wiegend naar beneden komen en honden achter auto's aan blaffen. Waarom vallen honden auto's en motorfietsen eigenlijk aan? Niet zo slim. Een auto geeft niet mee en mijn motorlaars doet zeer als die vol op je bek neerdaalt. Spectaculair! In Bolivia viel een hond (een rasbeest, als je het mij vraagt) me aan. Kwam uit het niets. Dat gold ook voor de touringbus. In mijn spiegel zag ik een rode waas en wat rond slingerende pootjes. Dom, dom, dom.
14 Apr '08 - 17:36 | Wow, 54 comments already
Goooooooooooooooooaaaaaaaaaaalllllllll!
Jullie wilden een foto zien van mijn Hermosa? Een mooiere kan ik je niet presenteren. Roxanita, te amooooo. Voor de rest, zeg 't me maar. Waar zie ik de V-Twins? Heb hier niet zo heel veel verstand van. 't Zijn toch geen galstenen, he? ;) Ben me wel razendsnel aan het inlezen op internet. Schijnt dat babies gaan huilen als ze honger hebben. Klopt dat? Voor de rest voel ik me als Ronald Koeman in het kwadraat die in de laatste minuut zijn club in het Wembley-stadion naar de onsterfelijkheid schopte. Ik nam 'm met links. Pats! In één keer raak en hoogstwaarschijnlijk krulde ik de bal langs het rubber dat fungeerde als een listig opgesteld muurtje. Kan ook zijn dat er geen muurtje stond. Al met al waren er best wat dode spelmomenten in Sucre. Ik las dat Dennis Bergkamp weer terugkeert naar Ajax. Wat leuk! Genoeg over voetbal. Ben wat onrustig. Zit hier in mijn eentje de toekomst van mijn kids veilig te stellen (schrijven, brood op de plank). Als ik ergens voor ga, doe ik het goed. En jullie wilden het adres van mijn lief, komt ie. Uh, geen dingen opsturen die niet door de douane kunnen, zoals stuff, eten en weet ik wat: Roxana Ticona Durán, Bolivia, Sucre, Dalence Nº342 Zona Central.
BTW, over vervuilen gesproken - een babietje zal uiteindelijk in zijn leven zo'n 41062 liter pies produceren en 20531 kilo stront. En dat keer twee... Ben blij dat ze in Bolivia nog niet aan milleuheffingen doen. Kan bruin niet trekken.
11 Apr '08 - 16:05 | Wow, twelve comments already
It's time to thank some folks
Although the Guzzi and I did it all by ourselves we had some crucial support on our ways. I can thank hundreds of people and I should be ashamed for not doing that. But they all know that I was and still am thankful. I'll stick to some people who made a difference in the sense of being the right persons at 
the right moment and who kept this circus going. Greg Field from Seatle gave me that fantastic Corbin seat. That was so important. I sat like a king for almost three years. Patrick Hayes was my contact in the States. In fact he was my wingman. He introduced me to the Guzzi people in the States who are all fantastic. They supported me when ever it was necessary. Pat also saved me from the claws of Officer Wakefield. Tal (Talita) Afek from Isreal. She knows why. Harry van de Burg from Anal. He picked me up from Ecuador and brought all the way back when my father was sick. My webmaster Vasil van Gemert (Anal). Because of him you had a glimp of all this. Gert van der Meijden (Bolivia, Anal). He was my host and because of that Roxana and I... well. Pieter Webeling (no picture, Anal). He helped me selling the Che story and will help me with my first book. And last but not least Renate van Iperen (no picture, Anal). She treated me like a little school boy after I wrote 20 stories for that KRO-magazine of hers. It gave me the courage and spirit to digg in. Thank you, and thank you ALL.
07 Apr '08 - 07:46 | Wow, 31 comments already
1064 days
05 Apr '08 - 02:58 | Wow, 41 comments already
Guusje leeft, carajo!
Zelden zo'n wind meegemaakt als op Tierra del Fuego. Tierra del Fuego...maar dan ben je bijna bij... Ushuaia? 
Klopt als een zwerende vinger. Ja, ik geloof dat we kunnen stellen dat de kop eraf is meiden. Nog 203 kilometer te gaan en we zijn gearriveerd in de reet van de wereld. De wind is indrukwekkend. Hard en koud. meestal komt ze van opzij. Maar vaak genoeg is ze ook frontaal, en dan gaan Guusje en ik achteruit. Erg hard om de laatste kilometers moeten knokken. Guusje en ik zijn de laatste dagen evenwel aan het feestvieren. Morgen de laatste dag van een drie jaar durende kruisweg. Guusje ontroert me werkelijk. Ze heeft erg mooi en constant gelopen. Ze heeft werkelijk een ontroerend eindschot, mijn lief. Laatste dagen tentje opgezet langs de kant van de weg - koud. Maar noodzakelijk. Begin echt serieus leeg te lopen. Maar goed, morgen dus de Grote Intocht.
04 Apr '08 - 03:23 | Wow, 22 comments already
