Tapachula, en meer
Ja Guzman carnal (kameraad), ik draai er niet om heen – heb de blues, of zoiets. Mijn schouders zijn niet te tillen. Mijn hoofd werkt op de automatische piloot. Mijn lijf schrikt op als ik te lang aan haar denk. Maar we moeten (letterlijk) door, en dat is mooi. ‘We left with a bang’, zei Mel. En dat is nog altijd beter dan doven als een nachtkaars. Weet je, ik heb een 
echte lady drie weken lang bemind in tropische contreien. Wonderlijk hoe we in zo’n korte tijd vertrouwd met elkaar werden. Ik kan natuurlijk ook schrijven dat we elkaar drie weken lang helemaal uitgewoond hebben, maar ik heb even geen zin in stoere praat. Dat past niet bij deze dame. We hebben rondgezworven in een omgeving waar die ontploffende fundamentalisten zo naar verlangen. En ik had aan één vrouw voldoende. En nee, dit was geen droom. Het was toch echt haar stem en lach die ik hoorde, haar geur die ik opsnoof, haar huid die ik voelde.
22 Jan '06 - 02:22 | Wow, 32 comments already
Mel & ik
Na vier dagen Palenque vertrok ik richting het oosten en Melanie richting het westen. Of andersom, kan ook. Het afscheid viel ons bijzonder zwaar, Guzman. We hebben elkaar de afgelopen weken helemaal dol gemaakt. Eerste ontmoeting – boerenbruiloft in de bergen van Oaxaca. 
Het blijkt dat ik met een onbezwaard gemoed en de juiste partner een vrouw kan laten zweven. Tweede ontmoeting – het maagdelijke strand van Rocka Blanca, tijdens de kerst. ’s Nachts kleren uit en samen kijken naar de sterren, wetend dat het hele strand van jouw is. Derde ontmoeting – lovebeach Zipolite. Twaalf dagen lang bivakkeerden we in mijn tentje. We hadden net genoeg ruimte om zijlings naast elkaar te liggen. Vanuit mijn hangmat zagen we walvissen in de verte fonteintjes spuiten. ’ s Nachts naakt zwemmen in de Pacific. Overdag frisbeeën - nog nooit een vrouw zo elegant een frisbee zien vangen - onder de douche, in de tent, in de hangmat, bij Phillipe en Verenice aan de bar hangen, geinen, nog meer geinen of over het strand paraderen. Vierde ontmoeting – Palenque. De meeste toeristen of reizigers komen hier voor de ruïnes. We zijn de hotelkamer niet uitgeweest. Vanochtend werd ik wakker en ze lag niet naast me.
13 Jan '06 - 21:48 | Wow, 24 comments already
Guatemala
Even kort, Guzman. Ben nu in Guatemala net over de grens bij Ciudad Guathemoc. Geen problemen met de Mexicaanse immigratie. Niet te veel naar reizigers luisteren Guzman, vertellen je alleen maar onzin en paniekverhalen. Ik rijd vandaag weer terug naar Mexico. Om twee redenen. De eerste is dat ik in het plaatsje Paso Ondo, twintig kilometer van de grens, een foto maakte van een bord met opschrift Tierra y Libertad toen een jongeman me vertelde dat Subcommandante Marcos deze zondag wordt verwacht in Villaflores, drie kilometer van de fotoplek vandaan. Kan 'm waarschijnlijk interviewen. Dat heb ik even nodig. Tweede reden is Mel. Meisjes in Brazilie kunnen me toch echt gestolen worden. Hot damn, wat is ze leuk. Marije, mijn lieve ex-Poekie, vind dat ik terug moet keren. 'Tijd bestaat niet'. Ze heeft altijd gelijk. Vandaar.
07 Jan '06 - 16:55 | Wow, fifteen comments already
Maurice Selling & Parijs-Dakar
Maurice Selling, mijn held uit Parijs Dakar, heeft vier dagen van zijn droom mogen genieten. Hij tuimelde van zijn motor, brak zijn schouder en een arm uit de kom. Daar word ik toch even stil van. Een jaar van voorbereidingen naar de knoppen. Driewerf zonde. Ben wel behoorlijk geinspireerd en morgen staan de Guzzi en ik een monsterrit te wachten - van Zipolite in een ruk door naar San Cristobal de las Casas. Een rit van een kleine 600 kilometer. Dat lijkt een afstand van niks als je in Europa koerst. In Mexico is de weg wat onvoorspelbaarder. En dat kun je gerust een understatement noemen. De voorband heeft geen profiel meer. Voor de rest verkeert de motor in blakende staat. En dat geldt ook voor mij. Tjongejongejonge, wat zit dit heerschap prettig in zijn vel. Waarom zo´n haast? Ik mis Melanie. Ze is vanochtend vertrokken naar San Cristobal. Wil nog een paar dagen bij haar zijn voordat ik me waag aan fase drie van mijn reis - Centraal Amerika. Lator.
04 Jan '06 - 01:44 | Wow, thirteen comments already
Maurice Selling & Parijs-Dakar
Maurice Selling, een vriend van me uit het motorwereldje, rijdt zich op dit moment hoogst waarschijnlijk het snot voor de ogen in de rally Parijs-Dakar, op afstand de meest uitdagend proef voor mensch & machine. Dat wilde hij al zijn hele leven, ploeteren in de zandbak, zichzelf tegen komen, de eenzaamheid van de woestijn, uitgerafeld van vermoeidheid de tent in kruipen, donderend op zijn Suzuki. De definitie van het woord ´held´ heb ik even niet paraat. Meestal zijn het mensen die zonder nadenken zichzelf onderscheiden, op wat voor manier dan ook. Maurice (41) is een zeer begenadigd endurorijder en geen zandheuvel is te hoog voor hem. Maar toch: Parijs-Dakar. Met 150 km/u driftend over een onbestemd stoffig pad met scherpe keien, kokend in je motorpak, helemaal alleen en dat veertien dagen achtereen. Hij doet op het moment wat hem het meeste vreugde biedt en zijn motorzaak in Amsterdam moet er een paar weken aan geloven. Alleen al daarom is hij mijn held. Jazeker ben trots op ´m. Wou dat ik z´n budget had.
02 Jan '06 - 21:52 | Wow, six comments already
